Wanneer gaat het nu eens niet over corona? Wanneer gaat het nu eens niet over corona?
Een nietig klein wezentje heeft de wereld nu al meer dan een jaar op zijn kop gezet. Wat eerst begon als een gerucht, sprong van het ene naar het andere land totdat het ook in ons land toesloeg en ons totaal overviel. Vol ongeloof vanwege de heftigheid van het virus lieten we het eerst over ons heen komen. Pas toen de ziekenhuizen gevaarlijk volliepen kwam er actie. Maar voor velen te laat. Mensen werden ziek, sommigen zelfs zeer ernstig en stierven. De anderhalve meter samenleving ontstond en is nu niet meer weg te denken, evenals de wedloop voor allerlei middelen om de ziekte te ontlopen. Toen mondkapjes, nu “het” vaccin.
De maatschappij raakte snel ontwricht: sportclubs, cafés en scholen moesten dicht, feesten, concerten, vergaderingen en allerlei bijeenkomsten werden afgezegd, kortom de wereldeconomie kwam tot stilstand. Vliegtuigen werden massaal aan de grond gezet, Cruiseschepen mochten niet meer aanmeren vanwege uitbraken op de schepen en dichterbij: kerken werden gedeeltelijk en later geheel gesloten. Zingen tot eer van God bleek opeens levensgevaarlijk (!) Wat betekent dit nu na ruim een jaar hangen en wurgen voor ons, niet alleen in ons dagelijks leven maar vooral: Onze levenshouding? 
Hoe staan we hier als Christen in?
Als Christenen weten we al uit Gods woord dat we kwetsbare mensen zijn. Ook dat wij als mensen de schepping uit Zijn handen hebben gekregen. Om er verder wat moois van te maken. En zie eens waartoe het heeft geleid. Niet alleen de berichten over het coronavirus beheersen het nieuws maar ook de zorgen over milieu en leefbaarheid scoren hoog in de nieuwsberichten. We dachten de heersers te zijn over de natuur. De pandemieën uit het verleden zoals de Pest of de Spaanse griep? Nou ja, daar zijn we wel overheen, dachten we. Dat is nu wel anders. De wetenschappers waarop we zo vertrouwden, zochten de ene na de andere verklaring en kregen er maar geen grip op. Twijfel en ontkenning werd door anderen gezaaid. Zo werden de mensen alleen maar onrustiger gemaakt.
Net zoals aardbevingen, orkanen, overstromingen en vulkaanuitbarstingen laat het virus ons zien dat we ook dit niveau eigenlijk niet beheersen. In het Boek Openbaringen staan een aantal vreselijke gebeurtenissen opgetekend die het einde der tijden inluiden. Zou het nu dan toch..? We weten het niet, want alles is in de handen van de eeuwige God. Deze wereld is immers van Hem. Hij heeft de aarde met al wat daarin is geschapen, tot het allerkleinste deeltje toe. Alleen Hij kan beschermen tegen ziekte en dood. Omdat Jezus door Zijn opstanding de dood heeft overwonnen, beschermt Hij je zelfs door de dood heen en geeft eeuwig leven. Pas bij Hem ben je echt veilig!
Angstig of rustig?
Het Coronavirus leidt tot angst en onzekerheid: Wordt ik ziek? Of mijn naasten in het gezin, de familie, onze kennissen, het werk, de school? Of krijgen we het juist van een van deze? Het is een reële angst, maar er komt nog iets bij. Onze woningen zijn door alle maatregelen een eilandje geworden en we drijven langzaam met ons gezin weg van kerk en gemeente. Je ontmoet je broeders en zusters niet meer, je komt niet of zelden in de kerk, even een avondje bij elkaar of een Bijbelkring zit er al tijden niet meer in. De banden worden losser en dingen die eerst wat dieper weg waren gestopt komen nu naar boven. En laten zich gelden.
En dat geeft opnieuw onrust. De Kerkdiensten-op-afstand geven niet meer wat je was gewend. Je voelt dat het vanbinnen leeg wordt en dat kan resulteren in een vlucht. Een vlucht naar een ander aanbod. Andere kerkgenootschappen, andere sprekers, andere diensten? Het is te merken in de sterk fluctuerende online bezoekersaantallen tijdens de diensten. Het vliegt op en neer. Mensen jagen over het internet op zoek naar datgene wat ze mogelijk weer troost, inspiratie en blijdschap geven kan. Ook in de kerken. Maar een digitale ontmoeting is vluchtig en kort. Onpersoonlijk. Binnen de kortste keren komt de onrust weer terug. Rust geven kan er slechts Een. Kan dit proces worden gekeerd? We lezen al hier en daar dat kerken zich zorgen maken over de tijd na het virus, als dat tenminste eens zal aanbreken. Wie zullen er weer trouw hun plekje in de kerk bezetten? En wie zullen er wegblijven, ten prooi geworden van angst en onrust? Ja, we worden verzocht. De een meer als de ander. Net als de een ernstiger ziek raakt als de ander. Bijzonder is dat.
Geloof in God beschermt je niet tegen ziekte. Maar geloof in God geeft je wel zekerheid: Hij leidt en stuurt je leven als je jezelf aan Hem overgeeft. Hij geeft rust, zelfs in een tijd vol van angst en onzekerheid. Het kan een flinke worsteling zijn, waarin er mogelijk meer dingen spelen. Er staat in Jakobus 5:13-16, dat als je ziek bent, en ik lees hierin ook: Onrustig, twijfelend, zoekend, het spoor bijster, dat je de ouderlingen moet roepen om bij je te komen. Ze zullen komen en met je spreken, bidden en zo samen God om vergeving en inzicht te vragen. Dan zal je gezegend zijn en weer werkelijk rust krijgen.
Wat dan verder te doen?                                                                                                       Het is ook zo makkelijk om in de valkuil van de klagende en mopperende mensen te trappen. Want we hadden het zo goed. Feesten en grenzenloos plezier hebben, pakken wat je kon en nooit was het genoeg. En nu we stil zijn gezet blijkt dat al dat allemaal niets anders was als de innerlijke onrust onderdrukken. Het Coronavirus laat opnieuw zien dat we leven in een gebroken wereld. En juist in vorige pandemieën hebben Christenen laten zien dat ze anders waren en om zich heen gingen zien wie er hulp nodig had. En zo is de kerk van Christus ook gegroeid. Door liefde te tonen aan een wereld verloren in schuld. Lees trouwens Jakobus 5 eens verder door.
God heeft de wereld uitermate goed gemaakt. Het is de zonde van ons mensen, die deze mooie schepping hebben beschadigd, soms zelfs onherstelbaar. Maar God werkt aan een plan om Zijn schepping te herstellen. Daarvoor is Jezus al eerder naar deze aarde gekomen. Hij heeft de zonde van de mensen op zich genomen en gedragen aan het kruis. Hij heeft de dood overwonnen toen Hij opstond uit het graf. Hij zal terugkomen om een nieuwe wereld te scheppen, waarin er geen ruimte meer zal zijn voor ziekte, twijfel, verdriet, pijn of dood. Een nieuwe wereld, die toegankelijk is door het geloof in Hem!

Daarom: Hou vol, wees sterk, maar dan in Jezus Christus.

 
terug