Noodkreten in de vakantietijd? Noodkreten in de vakantietijd?
Het wordt steeds rustiger in de straten. Mensen zijn of gaan op weg, met de auto, bus, vliegtuig overal naartoe waar men rust gaat zoeken. De een heeft alles lang tevoren uit gepuzzeld, de ander gaat voor een last-minute. Weer een ander gaat op weg en ziet het onderweg wel.. Zo zoeken we op allerlei wegen en manieren onze time-out van dit jaar. Even heel wat anders gaan doen. Niets mis mee en ik gun het iedereen van ganser harte.
 
Wat mij echter tijdens onze vakantie opviel is dat er ontelbare foto’s worden gemaakt in en van kastelen, kerken,  monumenten en kathedralen. Maar rustig rondlopen of even je tijd nemen, te gaan zitten en om je heen te zien is er vaak niet bij. Blijkbaar is het moment vastleggen, overal een plaatje van schieten even genoeg om een impressie te krijgen en het dan achteraf thuis maar weer eens in te zien. Dat is jammer want dan mis je toch wel het een en ander. Ik zou zeggen, kijk eens wat verder in het hoe en waarom van wat je tegenkomt.
  
Want gaan we op deze weinig diepgaande manier in een kerk rondkijken, dan wordt ook totaal niet meer aan het doel gedacht waar ze destijds voor zijn gemaakt. De focus ligt meestal op de mooie dingen zoals schilderijen, bijzondere schatten en gebrandschilderde ramen. Het hoe en wat? Daar wordt meestal volledig aan voorbij geleefd. Ga je trouwens wat verder zoeken naar activiteiten van een kerk, dan zie je vaak weinig informatie. Een blaadje met wat summiere dingen die gebeuren.. Oei, denk je dan. Zo een grote kerk en dan zo weinig activiteit? En dan heb ik het niet over concerten, modeshows of alternatieve gebeurtenissen, maar over echte erediensten. Zijn deze grote kerken dan gedoemd om alleen nog maar door toeristen of klassieke muziekliefhebbers te worden bezocht?
 
Deze gedachten gaan door je heen als je zo in een schitterende kerk rond slentert. Totdat je bij een boek komt wat meestal wel ergens ligt. Waar je wat in mag schrijven. Ga daar nu maar eens in bladeren! Het staat namelijk vol met noodkreten, in allerlei talen. Tientallen vragen om gebed, voor een ernstig ziek kind, voor een soldaat die opgeroepen is, voor een tante die niet meer beter wordt, voor een vermissing van iemand.. En dan zie je weer hoeveel ellende en zorgen er achter de schermen van de samenleving zijn. Je voelt letterlijk de wanhoop in die hele kleine stukjes tekst. Voor geen goud zou je met een van die mensen willen ruilen!
 
Als je zo die bonte verzameling van noodkreten leest, ga je jezelf opnieuw vragen stellen. Waarom zetten die mensen hun zorgen zo, blijkbaar anoniem op papier? Is er dan niemand in de omgeving om mee te praten, ook niet in een (eigen) kerk? Is er dan zo’n onderlinge afstand gekomen dat men ernstige levensvragen op deze manier ergens dan maar zo neerlegt in de hoop dat iemand dit leest? Maar wat verwacht je er zelf dan van als je dit opschrijft? Zit er dan toch nog een geloof van “iets” in deze noodkreten, verwacht men alsnog wonderen? Je kunt wel zeggen dat deze mensen zich min of meer hebben gericht naar een onbekende God, zoals Paulus die in Athene ook tegen kwam. Jezus zag dat nog dieper en Hij raakte met innerlijke ontferming bewogen toen Hij al die wriemelende mensen om zich heen zag. Hij wist exact wat deze mensen dreef, kende hun gedachten, wensen en zorgen. En het deed hem verdriet dat ze niet echt naar God op zoek waren.
 
Als dan de noodkreten van al deze mensen van buiten de kerk, zelfs al is het maar stiekem, nu binnen in de kerk worden gebracht dan is er iets grondig mis. Zowel binnen als buiten de kerk. En aan dat ene kunnen we iets doen! Als Christen hebben we een taak, een roeping. En die houdt niet op buiten de kerkmuren, integendeel. Het kan best zijn dat we in een harde, egoïstische wereld leven, maar juist daarom moeten we onze voelsprieten uitsteken. Voor mensen die het moeilijk hebben, die vastgelopen zijn. Die op het randje van de samenleving zitten en geen kant meer uit kunnen. Of die overweldigd raken door zorgen, ziekten en moeite. Loop ze niet voorbij. Luister naar dat kleine stemmetje wat tegen je zegt wat je moet doen.
 
God heeft namelijk nooit vakantie. Hij overziet dag en nacht Zijn schepping om te zien wie Hem liefheeft, en wie niet. Hij is het ook, die bij machte is om ontmoetingen te arrangeren tussen u, jou en iemand die wanhopig op zoek is. Zou je dan niet gehoorzaam zijn, en eens nieuwsgierig een vraagje aan iemand te stellen, zoals Filippus?
Maar zou je Hem er dan eerst ook niet over bidden? Want alleen dan gebeurt het. En ook niet binnen 10 minuten of een paar uurtjes. Maar God zal vroeg of laat zeker iemand op jouw pad brengen, op Zijn wijze en naar Zijn wil.  Misschien zal je het eerst niet eens opmerken. Luister je niet naar dat stemmetje. Schaam je jezelf omdat je bang bent om op je nummer te worden gezet. Toon medeleven, en begin niet iemand de les lezen, want zo zijn er al velen juist de kerk uitgegaan.. Zorg dan ook dat je buidel goed is gevuld met de liefde van Jezus Christus, want anders zou de last je te zwaar kunnen worden. De opdracht is duidelijk, de velden zijn wit om te oogsten.
terug