Wandelen met.. (Paasdagen) Wandelen met.. (Paasdagen)
Wat mij opviel, in de Paasecho die we dit jaar uitdelen gaat het in bijna bij ieder verhaal over wandelen. Alleen of met anderen, wandelen met muziek, alleen met je gedachten, zorgen, of al wandelend juist deze dingen delen met andere(n) en ga zo maar door. Soms kies je daar een tijd of een gelegenheid voor uit, soms moet je er mee aan de gang om tot rust te komen en soms is er iets om al wandelend diep over te moeten nadenken. Bijvoorbeeld met ruzie, ziekte of dood om je heen of juist heel dichtbij.  Wandelen is goed voor je, je kunt dan tegelijk onderweg eens goed nadenken of als je samen bent eens rustig overleggen over de dingen waar je dan blij of verdrietig om bent.
Eigenlijk zijn we het in de loop van de tijd verleerd, dat wandelen. Na de oorlogsjaren was het heel gewoon om in een park of straat te wandelen en elkaar zo te ontmoeten. Het hele dorp kwam je daar tegen. Niet voor niets kom je dan straatnamen als “Wandelweg” tegen. Mijn ouders hebben elkaar bijvoorbeeld zo gevonden door dat wandelen. Ook de nieuwtjes werden zo rondgedeeld want lang niet iedereen had een radio. Wel wat socialer met elkaar als Appen lijkt me.. Nu worden we door allerlei soorten van amusementselektronica in een steeds kleiner wordend eigen-hoekje gedrukt. Of je maar even snel alles wil liken wat je toegestuurd krijgt, en dat is niet bepaald rustgevend.
Het is tegenovergesteld van wat je met wandelen doet! Je wandelt ook niet langs een lawaaïge snelweg, je zoekt een rustig stukje, of je gaat naar een bos, de heide, een strand. Genieten van de natuur  en de rust die dat geeft. Sommigen kunnen dat niet, die moeten per se draven en rennen, zweten en puffen. Geen tijd voor keuvelarijen! Maar zo kun je nog wel eens verdwalen omdat je niet goed om je heen hebt gekeken.  Zo ben je opeens in een omgeving die je niet kent. Wat nu? Teruglopen of verder dwalen? Was je nu maar niet alleen gaan lopen, of had je maar beter opgelet..
Over dat wandelen, er staan vele namen in de Bijbel van mensen die met God hebben.. gewandeld. Weet u wat dat betekent? Dat ze Hem hebben gekend en met hem spraken terwijl ze door het leven heen liepen. Zo werden ze innerlijk en uiterlijk steeds vertrouwder met God. Want dat doe je als je met iemand samen gaat wandelen. Je hebt het nog wel eens ergens over samen. Verveelt dat dan niet? Nou nee, het wordt eerder vertrouwd. En als het donker wordt of het weer slaat om tijdens je wandeling.. Dan is Hij bij je. Net als vroeger toen je met je ouders ging wandelen en je voelde je niet zo veilig, hou die handen heel goed vast, verdwalen is er dan niet meer bij.
Het voelt dan ook erg vertrouwd, want er staat in diezelfde Bijbel dat God al weet waar je mee zit voordat je het tegen Hem wilt zeggen. Daar kan niets wat deze wereld uitvind tegenop. Zijn zoon Jezus is ook zo vertrouwd met ons. Met Pasen zien we dat Jezus die jaren onder ons heeft gewandeld, zichzelf als offer bracht- voor jou, mij en allen die met hem verder willen. En door Hem is een nieuw leven brengende wandeling opnieuw mogelijk geworden, wandelen met de God die we niet meer wilden kennen, het kan weer, de weg is geopend! Denk hier eens aan als je rond deze dagen weer een stukje aan het wandelen bent. Fijne dagen gewenst!
A. Visser
 
terug