Mij zal niets gebeuren

Aan deze tekst uit Openbaring 18 moest ik achteraf denken nadat ik een gesprek met een Belgische collega heb gehad. Hij stelde al sprekend over het alomtegenwoordige en dreigende virus zo even langs de neus de stelling voor ”Allee, maar gij zijt een gelovige, u zal niets overkomen he?” Oeps. Die kwam wel binnen. Ik moest er op antwoorden dat dit niet zo was. En om de vraag maar even te voorkomen of ik dan mogelijk niet gelovig genoeg was vertelde ik hem dat ik een mens met gebreken ben, net als iedereen en dat een gelovige zich zeker niet “beter”zou moeten voelen als een ongelovige. En ook net zo goed besmet kan worden en sterven. Maar dat we er anders mee om kunnen gaan omdat we die zorgen bij een zeker IEMAND, ja met hoofdletters.. kwijt kunnen.  Het antwoord verbaasde mij nog meer: “Ah bon, dan is er voor mij ook nog hoop” Dat was een vaststelling van jewelste. Ik ken hem vrij goed en besefte dat dit niet zomaar een sarcastische opmerking was. Er zijn zoal hij ook velen waarbij het Christelijk geloof nog niet zo heel ver weg is dankzij ouders, grootouders of door anderen die God nog wel kennen, erkennen en er naar leven.
U kent ook zeker wel een aantal van die mensen, misschien zijn het uw buren, kennissen, familieleden, mensen die je vaker tegenkomt. Allemaal hebben ze in deze dagen het besef gekregen dat het leven eindig is. Dat we niet meer ongestraft kunnen doen wat we maar willen. En wat moet je nu, als je niet meer kunt ontsnappen in feesten en concerten, verre vakanties en pretparken waarin je even weg bent van alle zorgen? Ze kunnen opeens een dodelijke val blijken te zijn. De angst regeeert. En niet voor niets want we kunnen zomaar besmet raken. We kunnen in deze dagen zelfs de handen van onze geliefden niet eens vasthouden terwijl ze sterven. In New York worden overleden zwervers en onbekenden in een massagraf begraven. Dat zijn vreselijke dingen die je  niemand toewenst. Al weken lang gebeurt er genoeg om de stoerste mens onzeker en wanhopig te krijgen. Zelfs onze premier moet toegeven: “We hebben geen kompas” Oftewel niemand kan zeggen waar het heen gaat.
Maar ik hoop dat die wanhoop, die zorgen hoe het nu verder moet, niet bij jou of bij u geworteld raakt. Want we weten toch waar de zorgen, de moeiten en het verdriet naartoe kunnen brengen? U weet toch ook wel dat we een zoekende en milde God hebben die dag en nacht rondziet wie naar Hem opkijkt? Ja, ook wij kunnen niet meer samenkomen als gelovigen om te horen van Jezus Christus. Ook wij zitten als kerkgangers in een hoek waar klappen vallen. Onze diensten, ontmoetingen, kringen en clubs zijn weggevallen. Maar! Misschien is dat ergens wel goed. We zijn namelijk zeer goed in het verheffen van onszelf. En dat valt ook anderen op. Kijk maar naar de vraag in het begin.. Maar dat gaat nu totaal niet op. Iedereen moet buigen onder deze pestilentie.
Ellende brengt dan ook weer voort dat we als gelovigen grote uitdagingen hebben gekregen. Om onze naasten te wijzen op Christus, die het heeft volbracht. Die het allemaal heeft gedragen. En die er aan komt om de Zijnen te verzamelen. Maar eerst moet er nog heel wat gebeuren. Is er trouwens wel genoeg gebeurt met jou, met U? Kunnen we het einde der dagen met opgeheven hoofd, open ogen onbevreesd tegemoet zien? Pasen komt er aan. Er zijn Joodse Rabbi’s die hadden voorspeld dat de Christus dan zou komen. Dat is niet uitgekomen maar het is wel veelzeggend. Het verlangen wordt met elke wee sterker, bij u toch ook? Elke gelovige zal zeker nu wel eens met een zucht naar Het einde verlangen!  Tenslotte een vertroostende tekst uit 1Kor.10 vers13: ”Meer dan een menselijke verzoeking is u niet overkomen. En God is getrouw: Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan”. Wat een troost!

Andre Visser
 

terug